Dat ik ondanks mijn eigen coachingsachtergrond, het allemaal wel weet én zie naar anderen toe, het niet kon toepassen bij mezelf. Waarom? Mijn innerlijke, nog steeds onontdekte, kindstukken. Dat de angst en het weglopen van pijn, verlies en verdriet je niet steeds in de beste positie plaatsen. Dat “bewust” afscheid nemen mag. Blijkbaar heb ik me er in alle andere coachings toch steeds netjes een weg langsheen gevonden. Als je écht (samen) tot de kern kan komen, kan je veel aan. Ook al gebeurt dit op een online manier. Dat ik sterker ben dan ik denk. Dat ik meer aankan door net voor minder te durven kiezen. Grenzen stellen.

Ik durf nu veel meer aan te geven als het niet meer gaat. Ik kan uitspreken dat ik rust nodig heb, dat ik een keuze bewust voor mezelf maak, ongeacht of de andere dit nu leuk vindt of niet. Ik blijf bij mezelf, oordeel niet over anderen hoe ze hierover denken. Maar oordeel ook minder over mezelf. Ik ga sneller op wandel met de hond, trek de natuur in en ga bewust het water opzoeken, wat mijn grootste krachtbron is.

Wat ik ongelooflijk vond aan jouw begeleiding is de zachte, maar kordate aanpak. Rustig, maar confronterend. Spiegelend. Een mooie balans tussen een duwtje geven, maar ook iemand de ruimte laten om zelf te mogen ontdekken. Cognitief afgewisseld met lichaamsgerichte oefeningen. Schema’s opstellen én opvolgen.

Ook de herkenning van eigen stukken of ervaringen die gedeeld werden. Gaf steeds een warm gevoel. Het “overkomt mij toch niet alleen-gevoel”, weet je wel? En ook al is ons contact enkel online geweest, you’ve got my back. En dat was zo intens voelbaar. En zo fijn om te mogen ervaren! Ik voelde me heel erg gedragen door jou. Zo dankbaar voor dit proces dat ik dankzij jou niet alleen hoefde te bewandelen. En nu klaar om mijn weg verder te zetten 🙂