Page content

Ervaringsverhaal: Burn-out en zwanger

Ervaringsverhaal: Burn-out en zwanger

Zwangerschap: het blijft een bijzonder gebeuren met een enorm grote impact op je leven. Het ene stel moet er jaren moeite voor doen om een pril beginnetje in de buik tot bestaan te brengen en een paar maanden later een klein hummeltje in hun handen te kunnen houden. Bij het andere stel is er ‘zomaar’ een kleine op komst terwijl dit totaal niet de bedoeling was. (en je je afvraagt hoe dat kleine monstertje überhaupt tot bestaan is gekomen, want je hebt toch echt je biologielessen wel geleerd).

De impact van een zwangerschap op burn-out

De personen, en dan met name de vrouwen, die na een zwangerschap een kind hebben mogen verwelkomen zullen er ongetwijfeld over mee kunnen praten dat er heel wat op je af komt rond de zwangerschap en geboorte. Een positieve zwangerschapstest in handen hebben is vaak nog maar het begin van een reeks emotionele gebeurtenissen die spanning met zich mee kunnen brengen. Vervolgens de rondgierende hormonen die op gang komen om je lichaam en denken in de war te schoppen. (waarbij de echtgenoot vaak de dupe is omdat hij allerlei ‘bijzondere reacties’ naar zijn hoofd geslingerd krijgt)

Reken hierbij de vaak goed bedoelde maar niet altijd even tactische opmerkingen die je van anderen kan verwachten over je buik, baby of de opvoeding van het aanstaande kind. Wat een hele leuke periode zou kunnen zijn, kan makkelijk een fase vol stress en spanning worden. Laat staan als je voor de zwangerschap aan al burn-out bent!

Help, ik word moeder! Burn-out en zwanger

Dat laatste overkwam mij zo’n twee jaar geleden. Gestopt met werken vanwege een burnout bleek ik een paar maandjes later zwanger te zijn. Nu weet ik dat er een heleboel vrouwen zijn die graag zwanger willen worden. (wat ook de nodige stress met zich mee kan brengen) Nou, ik kan je wel vertellen dat ik niet bepaald bij die doelgroep hoorde.

Mijn eerste reactie was een combinatie van angst, ongeloof en nog meer stress. Ik was juist zo blij dat in de voorafgaande periode de stress zo was afgenomen. Angst, omdat ik wist dat ik lichamelijk en geestelijk totaal geen reserves had. Ook had ik geen idee of ik goed voor mijn kindje zou kunnen zorgen. (zowel binnenin als buiten de buik). Ook angst omdat ik geen idee had hoe ik het vol moest houden als ik er s nachts een paar keer uit zou moeten. Ik had zonder kind al moeite om de dag niet als een depressieve zombie door te komen.

Angst omdat ik in meerdere artikelen las dat stress een negatieve invloed kan hebben op het ongeboren kindje. Ongeloof omdat ik in theoretisch opzicht helemaal niet zwanger zou kunnen zijn en dat ik niet kon bevatten dat ik moeder zou worden. Stress omdat ik door mijn burnout totaal niet tegen veel geluiden kan. In gedachten combineer ik babies/kinderen direct met veeeeeel huilen, een rumoerig leven, ruzie in huis en altijd maar weer je kind moeten corrigeren. Niet echt dingen waar ik naar uit keek! Of beter gezegd: wat me vreselijk leek!

Opmerkingen van anderen over zwangerschap

Ook opmerkingen van anderen gaven me veel spanning. Je zult ongetwijfeld ervaring hebben met een burnout of klachten hiervan als je dit artikel leest. Je zou je dan kunnen indenken dat als je toch al erg geïrriteerd en overprikkeld bent, opmerkingen van anderen niet zo goed ‘naar waarde kan schatten’. Zo kon ik het ‘niet zo goed waarderen’ dat anderen bijvoorbeeld zomaar MIJN troetelnaampje voor de kleine gebruikten (“Hoe durven ze! Alsof het hun bezit is??”) constant opmerkingen maakten over mijn buik. Gezeur of ik wel of niet aangekomen was of dat mensen aan mijn buik wilden zitten. (“Hoepel op en blijf met je tengels van me af! Ik zit toch ook niet aan jouw buik?!”) Of dat anderen je doodleuk de vraag stellen of je wel blij bent met je kind. (tja, ten eerste gaat het je niks aan, ten tweede vind ik mijn kind superleuk en ten derde zou ik het niet echt een optie vinden om hem op marktplaats te zetten als hij me niet bevalt. Dus dan moet je er maar iets moois van zien te maken?)

Allemaal opmerkingen die ik nu wel kan plaatsen en die lang niet zo heftig zijn als dat ik toen dacht. Daardoor ontstond er op op dat moment wel kortsluiting in mijn hoofd. Ik kon alle heftige emoties die zich van binnen opkropten wel van de daken schreeuwen.

De positieve kant van burn-out en zwanger

Toch heb ik bijzonder veel positieve dingen geleerd van deze periode, mede door de burnoutcoach die ik via Ruud heb kunnen krijgen in combinatie met de rol die mijn kleine hummeltje in mijn leven kreeg.

Doordat mijn kleine mannetje mijn hulp, zorg en tijd nodig had, leerde ik mijn gedachten te verzetten en prioriteiten te stellen. Ik kon niet zo lang piekeren over wat anderen zouden denken omdat ik simpelweg ‘in beslag werd genomen’. Daarnaast leerde ik van de burnoutcoach om er lak aan te hebben wat anderen vonden en om zelf mijn koers te gaan bepalen. Autonoom zijn heet dat, mooi woord. (Wel moeilijk om toe te passen)

Autonoom zijn heet dat, mooi woord. (Wel moeilijk om toe te passen)

Grenzen aangeven en gelukkig worden

Ik kon weer positiever zijn omdat de kleine mij aan het lachen kreeg, en leerde daardoor ook weer om positiever naar anderen te kijken. Ik leerde met hulp van de coach mijn grenzen op een nette manier aan te geven zonder de ander de huid vol te schelden. Eindelijk werd ik weer wat liever en positiever voor mezelf; voorheen zou ik bijvoorbeeld iets als falen bezien als ik er geen tijd of energie voor had, nu mochten anderen het zelf uitzoeken: ik ga voor een klein wezentje zorgen!

En wat ik een van de mooiste dingen vind? Voor mijn kleine mannetje ben ik automatisch goed genoeg. Ik hoef niet voor dat bijzondere plekje te vechten, die heb ik na zijn geboorte gekregen omdat ik nou eenmaal zijn moeder ben, zonder steeds om bevestiging te hoeven vragen. (Al doe ik natuurlijk wel mijn best om de aller- allerleukste moeder te zijn 😉 ) Dat is een ervaring die nieuw voor me is en mij prima bevalt! Nu nog die manier van denken: het besef dat je gewoon goed genoeg bent om wie je bent. Simpel je best doen wanneer je iets gaat doen. Ik moet nog oefenen in het vasthouden en toepassen op de andere aspecten en personen in mijn leven.

Wat ik heb geleerd van burn-out zijn

Andere dingen die ik daarnaast met behulp van de burnout coach beter heb leren beseffen over anderen:

  • Je kan niet voorkomen dat mensen rare dingen gaan zeggen, dus waarom zou je je van te voren druk maken over wat er gezegd zou kunnen worden? dat vreet energie en zorgt voor veel spanning.
  • Mensen kunnen niet ruiken wat je voelt, denkt of wat je achtergrond is, zolang je niks aangeeft.
  • Je hoeft je niet te verantwoorden naar anderen, zeker niet naar mensen die ver van je af staan.
  • Je kan het niet voor iedereen goed doen.
  • Mensen bedoelen het niet zo verrot als ze zeggen.
  • Als je hoge verwachtingen hebt van anderen, gaat het tegenvallen met stress als gevolg.

Natuurlijk heeft iedereen zijn of haar eigen situatie. Niet iedereen krijgt een burnout en zwangerschap tegelijk, tenminste, dat hoop ik niet. Maar hoe je met dingen omgaat bepaalt wel hoeveel stress je ervaart. Niet alle stress eindigt in een burnout, maar liever voorkomen dan genezen toch? En ook al ben je lekker op weg om te herstellen van je burnout:  Soms kan het toch handig zijn om hulp van buitenaf of een expert te krijgen om patronen bij de wortel aan te pakken zodat je er na een paar jaar niet opnieuw last van krijgt. Of als je het herstelproces door middel van een coach zou kunnen versnellen: Waarom dan langer in je eentje ploeteren? Zowel de omgeving als jezelf zal er veel voordeel aan hebben!

 

 

    Comment Section

    0 reacties op “Ervaringsverhaal: Burn-out en zwanger

    Plaats een reactie


    *