Burnout door een narcistische ouder. Opgebrand door je eigen ouders
arrow_drop_up arrow_drop_down

Narcistische ouder: een belangrijke oorzaak van een burnout

Burnout door een narcistische ouder: Dit is natuurlijk een onderwerp waar je niet heel eenvoudig over praat. Maar na een aantal artikelen over narcisme, merken we dat narcisme vaak overbelasting of burnout tot gevolg heeft.

Eerder schreven we over:

We merken veelal tijdens de begeleiding van mensen met burnout, dat de oorsprong van het willen presteren, het gevoel tekort te schieten, en ‘pleasegedrag‘, ligt in een groot stuk karakter, de omgeving, maar ook opvoeding.

We starten dit artikel daarom eerst met een korte analyse wat kinderen van een narcistische ouder kenmerkt, en laten vervolgens zien wat dit van invloed heeft op het wel of niet verkrijgen van een burnout op latere leeftijd.

 

 

Een burnout herken je aan de symptomen.

Herken jij veel symptomen? Download ons gratis E-book: symptomen van burnout

 

 

Burn-out narcistische moeder

 

Kinderen van narcistische ouder(s)

Grote mate van afhankelijkheid

Kinderen van narcistische ouders voelen zich vaak erg afhankelijk van hun ouders. Het gevoel dat ze niet zouden kunnen leven, of gelukkig kunnen zijn zonder de hulp van hun ouders. In plaats van een kind te stimuleren zijn/ haar eigen leven te gaan leiden, met alle ups en downs die daar bij horen, wordt er een afhankelijkheid gecreëerd, waarbij schuldgevoel overheerst.

Concurrentie met een kind

Narcistische ouders gaan de competitie aan met hun kinderen. Zelfs in kleinigheden wenst de ouder te winnen van een kind. (een potje schaken, voetballen, fietsen) De ouder wenst in de spotlight te staan tenkoste van het kind.

Moeten presteren voor eigen genot

De prestaties van kinderen worden gebruikt om het ego op te poetsen van de ouder. De ouder pocht met alles wat hij/zij heeft gedaan om dit succes mogelijk te maken.

Denigrerend en kleinerend

Op feestjes en bijeenkomsten wenst de ouder zelf in de spotlight te staan. Wanneer je daar als kind ook een klein beetje van wilt proeven (waardering/ gehoord en gezien worden) word je door je eigen ouder gekleineerd of worden er denigrerende opmerkingen gemaakt.

Een perfecte uitstraling hebben

Het idee dat een narcistische ouder maar al te graag wil uitstralen is dat het thuis alles perfect gaat. Een kind krijgt het gevoel dat dit de werkelijkheid is, en maakt dit de realiteit. Pas op latere leeftijd komt het er achter dat de werkelijkheid anders is, en dat er thuis dus wat aan schortte.

Geen inlevingsvermogen

Alles moest maar zoals het moest van de ouder. Wanneer je als kind een keer niet kon, of geen zin had, werd het toch van je verwacht om door te gaan. ‘Vroeger hadden we ook niks in te brengen’ hoor je dan. Recht op je eigen mening is er niet. Je hebt als kind van een narcistische ouder je te schikken en je ouder te behagen.

Ouders hebben altijd gelijk

Als kind van een narcistische ouder heb je je altijd te schikken. De narcistische ouder had altijd gelijk en jij als kind bent daarin onbelangrijk en wordt niet gehoord of gezien. Dit alsof je totaal geen enkel eigen denkvermogen hebt of iets kunt.

Diep geworteld schuldgevoel

Je hebt als kind het gevoel je ouders tekort te doen. Een diepgeworteld schuldgevoel heeft de regie over je, tot ver in de adolescentie.

Snakken naar goedkeuring

Je hebt nog steeds het gevoel om te moeten laten zien wat je allemaal kunt aan je ouders, ookal ben je al lang het huis uit. De wens om goedgekeurd te worden door je ouders is zeer groot.

Geen respect vanuit de ouder

Je hebt het gevoel dat je ouder(s) geen respect hebben voor jou als kind. Dat je niet mag zijn wie je bent. Dat je je moet aanpassen aan de wensen van je ouder(s).

 

Nuancering: We gaan er altijd van uit dat een ouder de beste bedoelingen heeft voor kinderen. Ook is het zo dat iedere ouder fouten maakt en soms teveel voor zichzelf kiest. (vanwege wat voor omstandigheden dan ook).

Feit blijft dat een ouder altijd emotioneel verantwoordelijk is en blijft voor zijn of haar kinderen.

Burnout door een narcistische ouder

 

 

Wanneer je burnout bent door een narcistische ouder, doe je er goed aan je te laten begeleiden.

Voor meer info kijk op: coaching bij burnout

 

Gevolgen van een narcistische ouder op kinderen

De narcistische invloed van een ouder op een kind gaat bijzonder ver. Hieronder noemen we er een aantal. We zullen ongetwijfeld terkortschieten in alle gevolgen, maar ongetwijfeld kun je voor jezelf hier een conclusie uit trekken.

Bizarre prestatiedrang

Van huis uit heb je meegekregen dat je alleen meetelt als je de aller-aller beste bent. Alles wat je daaronder presteert is minder en voldoet dus niet. Je mag pas stoppen als het echt helemaal fantastisch is. Dat dit leidt tot ver over eigen grenzen heengaan, ligt voor de hand

Lees ook: te hoge eisen aan jezelf stellen

Het gevoel er niet te mogen zijn

Veel kinderen van narcistische ouders krijgen het gevoel dat ze er niet mogen zijn. Ze cijferen zich ver weg ten gunste van die ander (jong geleerd, oud gedaan) en vertonen een grote mate van pleasegedrag. Alleen als de ander ook gelukkig is, is diegene ook gelukkig.

Het gevoel dat je er niet mag zijn heeft verstrekkende gevolgen. Het kan zijn dat kinderen op latere leeftijd gaan compenseren en juist overdreven aanwezig willen zijn. Ook gebeurt het dat deze kinderen zich ver terugtrekken en haast een kluizenaarsbestaan gaan leiden.

Lees ook: er niet mogen zijn

Geen kind mogen zijn

Als je op ieder punt dat je fout doet, ga je al snel op ‘safe’. De veilige modus aan, alles zo doen dat het klopt en je er niet, of zo min mogelijk, op aangesproken kunt worden. Als kind loop je al snel op je tenen en is het kind zijn verdwenen. Kind zijn in de zin van: fouten maken, opkrabbelen, er om lachen en genieten van alle leuke dingen. De druk vanuit ‘thuis’ legt het plezier weg.

Geen eigen leven gaan leiden

Bij alles wat het kind uiteindelijk gaat doen, voelt het alsof de ouder nog ‘ over de schouder meekijkt’. De mening van ouders heeft een dermate grote invloed dat het kind zich blijft aanpassen, ook al is hij/ zij de 30 lang gepasseerd. Het eigen leven gaan leiden gebeurt niet, waardoor er meermaals forse relatieproblemen ontstaan.

Dikwijls gebeurt het dat een kind van een narcist uiteindelijk een relatie krijgt met een narcist. Hoe gek dit ook klinkt, voor een kind van een narcist voelt dit veilig en vertrouwd.

Lees ook: autonomie

Faalangstig en onzeker

We kennen in onze coachingsgesprekken het punt ‘0’. Het punt waar het allemaal wel even goed is, waar je om je heen mag kijken en mag berusten in de werkelijkheid. We noemen dit ook wel het ‘hier en nu’. De kinderen van een narcist kennen dit totaal niet. Ze zijn altijd bezig om het nog beter te moeten doen. Dit betekent ook dat het oude nooit goed genoeg is. Er moet altijd actie zijn, altijd ontwikkeling, anders is het niet goed genoeg. De gevolgen van faalangst en onzekerheid is vaak overbelasting, overspannenheid en burnout.

Lees meer over faalangst

 

 

Verhoogde kans op burnout door een narcistische ouder

De kern die ervoor zorgt dat iemand burnout raakt, is een gebrek aan autonomie. Dit wil zeggen dat iemand er niet in slaagt om aan het stuur te staan van zijn of haar eigen leven. Dat iemand het niet lukt om zelf te koersen naar geluk, innerlijke vrede en relatieve zekerheid, ondanks alle hobbels die onderweg plaatsvinden.

Bekijk voor tips in het voorkomen van burnout dit artikel: Burnout voorkomen.

Een narcistische ouder wenst zelf in de spotlight te staan. Tenkoste van jou als kind. Je zult je moeten aanpassen aan de ouder, of je wordt stuk gemaakt. Het wordt je in elk geval niet toegestaan dat je je als kind op een eigen pad gaat begeven, uit angst dat je een bedreiging gaat vormen voor de narcistische ouder.

Het wordt je in elk geval niet toegestaan dat je je als kind op een eigen pad gaat begeven, uit angst dat je een bedreiging gaat vormen voor de narcistische ouder.

Lees ook: Een ander het naar de zin willen maken

De punten waar een ieder goed aan doet om een burnout te voorkomen zijn:

  • Zorgen voor jezelf
  • Aan het roer staan van je eigen leven
  • Op 40%- 70% van je maximale kunnen te werken
  • Liefde tonen aan jezelf en je omgeving
  • Coherent zijn aan eigen gevoelens en verlangens
  • Authenticiteit

Waarom mensen met een narcistische ouder opgebrand raken

De conclusie ligt voor handen natuurlijk: als kind van een narcistische ouder sta je vaak niet aan het roer van je eigen leven. Je hebt simpelweg geleerd op hele jonge leeftijd dat je je moet aanpassen. Dat de ander altijd belangrijker is en je er toe doet als je een ander maximaal behaagt.

Meer dan eens vervalt iemand in een relatie met een andere narcist. Dit soort relaties zijn buitengewoon uitputtend en destructief.

Lees meer over een burnout door een narcistische partner.

 

Omgekeerde verantwoordelijkheid naar een ouder

Het gebeurt ook regelmatig dat een kind zich verantwoordelijk gaat voelen naar een ouder. Een narcistische persoonlijkheidsstoornis ontstaat vanuit een zeer laag zelfbeeld. Het kan zijn dat een kind dat zich goed in kan leven dit ziet, en er doorheen prikt. Het gebeurt zodoende dat het kind zichzelf verantwoordelijk gaat voelen voor de stemming van de ouder.

Dit kan ook gebeuren als één ouder narcistisch is, en de andere ouder zich extreem aanpast. De zorg voor de andere ouder kan er toe leiden dat een kind de behoefte van de niet-narcistische ouder wil gaan voldoen. Ook hierbij geldt dat het kind zich verantwoordelijk gaat voelen voor het wel en wee van de ouder.

Deze vorm van omgekeerde verantwoordelijkheid heet ‘parentificatie‘, een veel gehoorde oorzaak van burnout. Lees hier het artikel: burnout door parentificatie.

 

Nuance: Ieder kind is wel een beetje geparenticificeerd. Hoe goed een ouder het ook wil doen, je maakt fouten. De marge is er, maar het mag nooit zo zijn dat je als kind jezelf verantwoordelijk voelt voor ouders.

Een ouder is altijd emotioneel verantwoordelijk voor een kind!

 

 

Herken je veel in dit artikel en krijg je heel veel stress van deze situatie? Voorkom een burnout!

Bekijk hier: preventieve burnout coaching

 

 

De narcistische ouder veranderen

Ga niet ageren tegen de ouder met narcisme. Dit heeft geen zin. Leidt je eigen leven, ga door, je lost het niet op en je geneest je ouder niet.

Door je extreem te focussen op de narcistische ouder loopt je zelfvertrouwen nog grotere deuken op. De kans dat je enorm ‘in je eigen wereld’ gaat leven, is groot. Dit zal snel ook gaan lijken op het gedrag van een narcist.

Je verandert de ouder met narcisme niet. Ga dat ook niet proberen. Je kunt helaas een narcistische ouder niet veranderen, hoe graag je zelf de bevestiging dat je er ook mag zijn wilt hebben van je ouder. De kans is namelijk groot dat een narcistische ouder zijn eigen narcisme ontkent en dit tegen je gaat gebruiken.

Burnout door ouders

 

Een burnout herken je aan de symptomen.

Herken jij veel symptomen? Download ons gratis E-book: symptomen van burnout

 

 

 

Tips om uit een burnout door een narcistische ouder te blijven

Om uit een burnout door een narcistische ouder te blijven, doe je er goed aan om deze tips ter harte te nemen:

Zelf de regie

Jij bepaalt hoe dichtbij je ouder mag komen. Dat kan dus zijn dat je er voor kiest dat je minder contact hebt met een ouder dan dat je gevoel je eigenlijk ingeeft. Dit noemen we zelfbescherming.

Je eigen leven leiden

Het is cruciaal dat je zelf je leven gaat leiden. Het kan goed zijn dat sommige normen en waarden die je van huis uit hebt meegekregen een zekere ‘herijking’ verdienen. Het beste is dat je zelf gaat bepalen wat goed of fout is. Dat je voor jezelf kernwaarden formuleert waar je je aan gaat houden.

Linkerhand, rechterschouder

Klop klop klop. Je doet het fantastisch. Het feit dat je dit artikel leest, betekent dat je er mee bezig bent om jouw gevoel te rechtvaardigen.

Lees ook: burnout voorkomen

 

Coaching in de natuur


Kenmerkend aan onze 1-op1 coaching is dat onze trainers van Meulenberg Training & Coaching gebruik maken van de rustgevende natuur. Deze helpt mee aan een sneller herstel. In plaats van een gesprek in een kantoor, adem je tijdens onze professionele coaching frisse lucht in en houden we je lichaam in beweging. Deze werkwijze past uitstekend bij de zelfbewuste mensen.

Heb je advies nodig, ben je geïnteresseerd in een kennismaking of heb je een vraag? Laat je gegevens achter via het contactformulier en we nemen binnen één dag contact met je op!

 

Bekijk ons aanbod voor:

narcisme van ouder

 

Aan narcistische ouder gerelateerde artikelen:

 

Over de schrijver
Ik ben Ruud Meulenberg. Eigenaar en oprichter van Meulenberg Training & Coaching. Ik begeleid mensen met stress- en burnoutklachten door ze 'letterlijk' in beweging te laten komen (wandelen/ hardlopen) Samen met een krachtig team van professionele coaches, help ik mensen door heel Nederland heen om van stress en burn-out af te komen. Ik probeer het goede voorbeeld te geven: Ik werk maximaal 24 uur per week, ik sport, geniet van mijn gezin en ik heb betekenisvol werk ;).
Esther Hesselink

Door

Esther Hesselink

op 19 October 2017

Interessant! Zou hier wel graag meer over willen lezen. Heb je tips?

Ruud Meulenberg

Door

Ruud Meulenberg

op 23 October 2017

Hoi Esther, Waar zoek je precies naar? Een literaire bronnenlijst?

M de With Schippers

Door

M de With Schippers

op 21 October 2017

Zo herkenbaar allemaal ! Het artikel is erg duidelijk. Doordat ik eigen keuzes probeer te gaan maken, word ik nu vaak ook geboycot. Of achter je rug om belasterd. Dat vind ik erg lastig. Om je telkens daardoor te moeten verantwoorden tegenover andere gezinsleden en familieleden.

Ruud Meulenberg

Door

Ruud Meulenberg

op 23 October 2017

Ik snap je goed 'M'. Toch is het enorm belangrijk dat ook jij aan het stuur staat van je eigen leven. Niet een ouder.

maikel

Door

maikel

op 7 February 2018

@ schippers: Ik zal graag met je in contact willen komen. Ik maak hetzelfde mee namelijk. Ik heb een ziekte en daardoor heb ik mijn financien afgestaan aan mijn ouders. Nu ben ik een bedrijfje aan het opstarten in een ander land en krijg ik het niet terug omdat ik de overeenkomst ben aangegaan. En wordt het me lastig gemaakt. groetjes maikel

Ruud Meulenberg

Door

Ruud Meulenberg

op 9 February 2018

Heftig Maikel, Veel sterkte, en als we wat kunnen doen, geef dan een gil!

Heidi

Door

Heidi

op 2 November 2017

Dit raakt me. Mijn man heeft een burnout. En wat beschreven wordt is herkenbaar bij mijn schoonouders. Wat kun je als partner doen? Hij gaat wel naar een psycholoog.

Ruud Meulenberg

Door

Ruud Meulenberg

op 3 November 2017

Hallo Heidi, Het is goed je vermoedens met de psycholoog te bespreken. Als je daarin vastloopt willen we natuurlijk wel ondersteunen.

Petra

Door

Petra

op 17 November 2017

Ja, hier vind ik alles bij elkaar. Het klopt. Mijn jeugd met een narcistische ouder, en een niet-narcistische ouder. De parentificatie naar beiden, de ouder met het extreem lage zelfbeeld die onuitputtelijk om aandacht vraagt, en de ouder met de zorg over deze ouder. Het er niet mogen zijn, geen kind mogen zijn, geen ruimte ervaren om een eigen leven te leiden. Kritiek en devaluatie, controle en minachting. Dan de faalangst en de onzekerheid een richting te kiezen. Vervolgens meerdere narcistische werkgevers, met burn-out als gevolg en steeds heel hard werken en toch het gevoel niet te voldoen. Meer zorg, meer dragen en nog meer burn-out. Dan een partner treffen die een vergelijkbare jeugd heeft gehad, een laag zelfbeeld, veel herkenning en een vertrouwde behoefte om te zorgen voor de ander. Hij is inmiddels succesvol, werkt keihard en heeft het op het oog gered. Ik hou van hem, hij ook ;-) Iedereen tevreden, tot er weer een burn-out volgt bij mij in het moederschap. Totaal geen verdeling van taken. De partner blijkt narcistisch, alleen gericht op alsnog vervullen van de eigen behoeften en zeer kritisch. Onze twee kinderen, die nooit genoeg voldoen aan de eisen van de narcische ouder, krijgen een laag zelfbeeld. Er is een grote behoefte ze te beschermen, voor ze op te komen. Daarin faal ik keer op keer. De narcistische ouder wordt steeds feller en fanatieker in onderdrukken van mij en kinderen, tot zeer hevig en agressief gedrag aan toe. Het oudste kind heeft behoefte mij als aangevallen en onderdrukte ouder te helpen, oftewel parentificatie. Het herkennen hiervan is een schok, het patroon herhaalt zich. De narcistische ouder wordt door het oudste kind gedragen, die doet alles om te zorgen dat het niet escaleert. Deze ouder is nu sinds een jaar uit het gezin. Dat ging ook niet vanzelf... hoe zorg ik voor herstel van mezelf, en van de kinderen? Hoe maak ik dat dat het patroon stopt, en zich niet nog verder herhaalt bij mijn ex en de kinderen? En in hun levens. Hoe? Hoe krijg ik een eigen plek, eigen leven, eigen richting? Ik weet soms even niet meer wie ik ben en wat ik wil.

Ruud Meulenberg

Door

Ruud Meulenberg

op 20 November 2017

Hallo Petra, Je verhaal is zeer herkenbaar. We zien deze patronen helaas heel vaak terugkeren. Terug aan het roer gaan staan van je eigen leven is dan bijzonder lastig, maar zeker wel te doen. Het beste kun je me een mail sturen zodat we contact kunnen leggen. Lijkt dat je wat?

W.D.

Door

W.D.

op 21 December 2017

Hi Ruud, ik ben 65 ,vader van een zoon van 29, nu opgenomen met autisme in GGZ instelling. In een burn-out geraakt na bedreigingen door moeder, veel strijd gehad in instituut om ook kontakt te mogen hebben.. Nu heb ik geen kontakt meer, omdat de GGZ instelling zegt dat mijn zoon geen kontakt meer wil. Ruud kan jij je licht laten schijnen op mijn verhaal. ........mvgr. W.D.

Ruud Meulenberg

Door

Ruud Meulenberg

op 3 January 2018

Dag 'W.D.' Het is allereerst dikke prut dat je je eigen kind niet meer mag zien. Daar mag je best aandacht aan geven. Tevens zou ik met de mensen van het GGZ gaan uitzoeken waarom dat zo is. Komt dat bij de moeder van je zoon vandaan? Of is er een andere reden?

Sylontherun

Door

Sylontherun

op 8 June 2018

Nu begrijp ik hoe het door mijn hoofd ging, je voldoet niet. Krijg niet zolang erna diagnose MS en ontliep haar altijd. Mijn zogenaamde verwekker is er ook 1 VOLgas!! Nu proberen nog iets van mijn leven te maken!!

Ruud Meulenberg
S

Door

S

op 28 August 2018

Hallo Ruud, Omwille van de privacy van mijn moeder wil ik niet teveel herkenbare details openbaar maken. Ik ben een moeder van boven de vijftig jaar. Een aantal jaren geleden heb ik ontdekt dat mijn vader het Aspergersyndroom had, een jaar later dat ik het zelf ook heb. Ook al is dat in zeer lichte mate, ik heb er al mijn hele leven veel last van - alhoewel ik me op dit moment afvraag of het niet vooral het contact met mijn moeder was waar ik last van heb gehad. Het is mijn ervaring dat 'soort soort zoekt' en ik dacht dat mijn moeder ook het Aspergersyndroom had. Gisteren heb ik echter ontdekt dat mijn moeder narcistisch is. Dit was een grote openbaring voor mij. In ons contact komen 31 van de 33 aspecten van de narcismetest naar voren. Ik vermoed dat één persoon beide diagnoses kan krijgen - niet dat mijn moeder ooit een diagnose zou zoeken; in haar eigen ogen liggen problemen altijd aan anderen en nooit aan haar. Ik heb al een paar keer iets burn-out-achtigs gehad, zware vermoeidheid met een duidelijke psychische oorzaak. Dit is dertig jaar geleden begonnen; ik ben sindsdien nooit meer uitgerust geweest. Had als kind ook al lichamelijke klachten met een psychische oorzaak. Ook al had ik vroeger plezier in joggen, door de vermoeidheid is mijn conditie zodanig verslechterd dat ik nu na ieder beetje lichaamsbeweging een paar uur moet slapen. Mijn verlofdagen heb ik verspreid, in de hoop mijn werk net te kunnen volhouden tot ik door de huidige crisis heen ben. (Ik werk deeltijds omdat ik geen voltijdse job aankan, in een job die ik niet zo heel leuk vind maar waarvan ik blij ben dat ik hem aankan.) Al mijn hele volwassen leven ben ik in therapie; ik heb allerlei soorten therapieën uitgeprobeerd en niets hielp. Ik voelde me ook niet begrepen. Van buitenaf lijk ik sterk en evenwichtig, maar in werkelijkheid sta ik stijf van de stress. Sinds kort zwem ik korte stukjes in een natuurvijver in de buurt. Voor het eerst ben ik blij met mijn extra vetlaagje, doordat ik merk dat ik goed tegen koud water kan. ;-) Ik moet daar steeds lang van bekomen, maar het is zo'n beetje het enige in mijn leven waar ik plezier in heb en ik hoop dat ik er mijn conditie geleidelijk aan mee kan verbeteren. Ik wou dat ik een groep mensen kende, of misschien maar één persoon, bij wie ik mezelf kon zijn. Ik heb me namelijk teruggetrokken uit sociale contacten (heb ook veel relaties verbroken), omdat die te belastend voor me zijn. Ik houd altijd rekening met andermans gevoelens en het voelt steeds weer als een koude domper als ik merk dat anderen dat niet bij mij doen. Ik heb het gevoel dat ik niet mag zijn wie ik ben, gewoon iemand die niet perfect is, zoals iedereen. Kent u misschien een ondersteunende groep, persoon of instelling in de provincie Antwerpen? Gelukkig heb ik een goed contact met mijn huisarts. Ik heb een afspraak voor een consult, maar eigenlijk voor een luisterend oor. Deze woorden aan u schrijf ik deels ook omdat ik me voorstel dat het me goed zal doen om een ondersteunende reactie te krijgen van iemand die ervaringsdeskundig is. Praten met mijn broer/zus helpt niet, omdat die altijd mijn moeders favoriet is geweest en ik de zondebok, wat maakt dat die mijn ervaring niet herkent en niet kan valideren. Ik wanhoop er wel eens aan dat ik ooit gezond zal worden, dus succesverhalen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, geven me wat hoop. Met vriendelijke groeten, S

Ruud Meulenberg

Door

Ruud Meulenberg

op 18 September 2018

Dag 'S', Je ervaring zal herkenbaar zijn voor velen. Bedankt voor het delen. Ik heb geen ervaring met hulpverleners in Antwerpen. Ik zou je eventueel in contact kunnen brengen met coach Kiki, zij woont het meest dichtbij Antwerpen

anna

Door

anna

op 1 May 2019

Ha S, n.a.v. je stukje wil ik je op het hart drukken naast e.e.a. ook iets te lezen over hoogbegaafdheid en HSP Hulp omgeving Antwerpen bijv ; www.Exentra.be Tessa Kieboom - zou ik zelf graag gaan praten is alleen veel te ver weg

LK

Door

LK

op 22 September 2018

Hallo Ruud, Hoe herkenbaar allemaal. Het heeft me heel wat tijd gekost om er achter te komen hoe de vork aan de steel zit. Beide ouders zijn narcistisch. Het gevoel om niet goed te zijn en niets te kunnen, heeft jaren mijn leven overheerst. Ook jaren gewerkt voor narcistische werkgevers... het kon dus niet op... Tot ik mocht samenwerken met een hele fijne collega die me duidelijk maakte dat ik WEL iets kon, dat ik er ook mocht zijn. Na het plotse overlijden van deze collega ben ik dan ook onderdoor gegaan, maar met de hulp van mijn gezin ben ik beetje bij beetje overeind gekomen. Intussen heb ik mijn narcistische werkgevers vaarwel gezegd en heb ik ook gebroken met mijn ouders. Mijn oudes heben het mij en mijn gezin niet makkelijk gemaakt en blijven lastig doen en mijn gezin door het slijk te halen. Ook een rechtzaak achter de rug die mijn ouders hadden aangespannen. Allemaal flink lastig, maar ik heb het roer van mijn leven overgenomen (met vallen en opstaan) en het lukt me steeds meer om blij en gelukkig te zijn. Toch zal ik maar volledige rust kennen wanneer mijn ouders er helemaal niet meer zijn. Soms neem ik het mezelf kwalijk dat ik er zo over denk en er eigenlijk op hoop, maar het zou ons leven wat makkelijker maken. De lastercampagne van mijn moeder zou dan eindelijk stoppen...

Em

Door

Em

op 23 November 2018

Ruud, ik kan je niet genoeg bedanken voor dit blog! Eindelijk na zoveel jaar is mij duidelijk geworden dat ik een kind van..... ben. Nu druk bezig met het laatste deel: 'puinruimen'.

Ruud Meulenberg
Brigitte

Door

Brigitte

op 31 December 2018

Dank voor dit uitgebreide artikel, ook voor de tips. Ik heb gisteren na 41 jaar weer eens gebroken met mijn narcistische moeder. Mijn vader leeft helaas niet meer sinds 2 jaar, hij onderschikte zich volledig mijn moeder en was ook vaak het slachtoffer van haar. Ik leef als vanaf mijn 19e zelfstandig maar mijn moeder heeft zo een impact op mijn leven, verziekt en vergalt alles wat maar kan, dat ik daar tot op heden nog altijd last van heb. Gisteren tijdens het eten bij haar, volledig geescaleleerd. Ik word voor alles wat maar rot en vies is uitgemaakt en dat terwijl ik momenteel ziek ben en haar gezelschap wilde brengen! Ik ben ook een erg onzeker iemand, kan geen relaties onderhouden want ik vertrouw niemand, zeker mannen niet, heb een hoge prestatiedrang op werk en overal eigenlijk en ik voel mij zo moe, ik ben gewoon op. Ik ben gisteren opgestapt in een 'rage' en mijn moeder kan mij kapot vallen met alles, ik zie geen uitweg meer. Ik regel, zorg en bemoei mijn nergens meer mee. Eerlijk gezegd denk ik pas dat er echt rust komt als ze haar laatste adem heeft uitgeblazen. Want ook op afstand, blijf ik me de slechterik voelen en tevens alleen op de wereld, ik ben nu dus echt een wees. Zijn er tips hoe met deze slechte gevoelens om te gaan, ook al heb je gebroken met je narcistische moeder? (het voelt ook als stilte voor de storm....wie weet wat ze nog allemaal gaat ondernemen jegens mij..) Ik ben en blijf me ten einde raad.

Ruud Meulenberg

Door

Ruud Meulenberg

op 1 January 2019

Hallo Brigitte, Allereerst wens ik je enorm veel sterkte in jouw lastige situatie. Ik zou je graag willen adviseren eerst je rust te pakken en daar van uit te gaan bekijken wat je moet/ kunt doen. Stess is een slechte raadgever namelijk. Probeer ook een vertrouwenspersoon te vinden waar je je verhaal kunt delen. Veel sterkte

Brigitte

Door

Brigitte

op 1 January 2019

Dankje Ruud...als de situaties dusdanig escaleren zoals bij mij altijd....en je bent zo bang en in paniek voor wat zo'n mens in staat is...dan is er maar een uitweg en dat is vluchten. Een vertrouwenspersoon zal ik niet vinden, het is een kwestie van naar de buitenwereld en op het werk weer een perfecte rol aan te nemen en niets te laten merken...de pijn dat ik geen moeder heb en ook nooit gehad heb, die mij jarenlang stelselmatig kapotgemaakt heeft draag ik iedere dag met mij mee. En zelfs nu nog, voel ik me alweer schuldig en denk ik: niet doen, dat ze kapot valt. Erg als je zo'n moeder hebt..heel erg. Veel succes iedereen met het omgaan ermee.

Ruud Meulenberg
Saskia

Door

Saskia

op 11 March 2019

Hoi, allereerst heel veel sterkte, ik herken mij heel erg in jou verhaal, ik ben nu bijna 48, nog een paar dagen en wist al jong dat er iets niet klopte, maar tot mijn 30ste nooit een vinger erop kunnen leggen, totdat een buurvrouw met een artikel kwam waarvan ik achterover sloeg, ik mijn mijn hele leven bezig om mijn eigen indentiteit te vinden, wie ben ik, ik heb heel veel gelezen over narcisme en wat er gebeurt na de breuk, ik zit nu 2 jaar in een lastercampagne en ben kapot gemaakt, dat een " moeder " zulke dingen kan zeggen over haar dochter, ik rouw om een leugen ik rouw om alles wat mij ontnomen is en ik niet meer op mijn doelen lijst kan zetten, er gebeurde rare dingen, mensen gingen van aardig, naar aanvallend en verwijtend tot geen contact meer , ik had haar overal geblokkeerd dus hoe wist zij met wie ik omging , flying monkey,s, of de fanclub, dat zijn de hulpjes van de narcist en due helpen haar om mij kapot te naken, op Facebook is dit dagelijkse kost maar ook in de straat word ik 24/7 in de gaten gehouden en ben veranderd van een lief, meelevend en behulpzaam iemand die altijd oprecht voor een ander klaarstond veranderd in een monster, ben alles en iedereen kwijt, mensen die ik al 25 jaar ken, ze is echt een kunstenaar in manipulatie en op mijn 23ste werd ik helaas ziek( nu invaliderend) maar als scapegoat mocht ik niks, ik ben nuet opgevoed maar getraind voor een rol in haar fantasy/horror wereld , ik heb geen waarde, mijn stem heeft geen waarde maar die van anderen wel, ik mocht niet ziek zijn, ik mocht mijn pijn niet uiten tenzij er iemand was, dan kon ze de perfecte moeder zijn, daarnaast was ik de afvalbak voor haar en mijn zus hun fouten zodat het leek alsof ik die maakte, zolang ik mij kan herinneren is er nooit positief over mij gesproken, nooit trots of liefdevol, maar mijn zogenaamde fouten en tekortkomingen werden met haar aanvulling daarop uitvoerig besproken met iedereen die get horen wilde, dus niemand weet wie ik ben, ook ik niet, nu bijna 4 jaar geleden viel mijn o, zo veilige masker af en ik dacht dat ik compleet gek werd, ik draaide door omdat ik zo abrupt alles weer helder zag, ik ben altijd klein gehouden depressief gemaakt compleet afhankelijk gemaakt zodat het leek alsof ik het moederskindje was en zei fantastisch dat ze zo voor mij zorgde maar ook erg als je dochter zo ziek is, slachtoffer zijn lustte zij pap van en oscarwaardig, tegen die tijd was ik ook geen mens meer maar een leeg omhulsel die zwijgzaam volgde en het eigenlijk had opgegeven want ik was immers niks waard en niemand wilde mij, wat na mijn scheiding nadrukkelijk benadrukt werd, maar 4 jaar geleden werd ik een crisis geval die met spoed opgenomen had moeten worden maar drie maanden op een bed moest wachten en om mij die tijd door te komen werd ik vol verdovende middelen gestopt en zat ik hier alleen ( met een moeder die dag en nacht voor mij klaarstond, ik weet niet waar maar niet bij mij) de dag van de opname kwam ik als een zombie de kliniek binnen en na een week was ik zo anders, mensen waren aardig, ik werd gehoord maar serieus genomen, ik was geen zeur en mijn klachten en aandoeningen waren echt en serieus, wauw, al die aandacht voor mij, ik droomde dit,omdat ik ook getest werd op ADHD en moest een hoop dmv formulieren invullen om te zien hoe ik er voorstond ( eigenwaarde, ver onder notm) heb ik de behandelaar verteld dat ik 99,9% wist dat mijn moeder narcist is en ik een goede diagnostiek wilde die niet gemanipuleerd werd door haar moest ik het wel vertellen omdat zij ook moest komen meerdere keren om te praten over de zwangerschap, baby peuter kleutertijd en wat ben ik blij dat ik het verteld heb wat alles werd weer verdraaid, na mijn thuiskomst met meerdere diagnoses stond ik er weer alleen voor alleen nu niet als een zombie maar als mens met ADHD combi met extra hyperactiviteit en impulsiviteit, na 45 te hebben gezwegen en alles diep weggestopt te hebben wat ze onbegrijpelijk vonden met deze vorm van ADHD, was ik een pratende stuiterbal vol plannen en doelen die haalbaar waren met mijn beperkingen en het kind in mij hoopte dat ik haar nu echt trots had gemaakt maar het was het begin van het eind, het werd erger, behandelaten zijn tegen mij opgezet achter mijn rug om, mijn huisarts heeft ze gestalkt tot het punt van bijna arrestatie aan toe en nu ik zo extreem helder was zag ik het monster die ze is en de haat in haar ogen en toen kwamen de flashbacks, verdrongen herinneringen, nachtmerries, iemand adviseerde mij om er veel over te lezen, omdat alles zo vaag is wat je overkomen is en dat advies zou ik iedereen mee willen geven om op de juiste sites jezelf te informeren en te leren wat jou overkomen is en in deze is kennis ook macht, voor mij ging er een wereld open, wat een herkenning en wat een verdriet, ik leerde waarom ik altijd ruzie of problemen met anderen had met name mijn zus, de narcist zet mensen tegen elkaar op en geniet van de pijn en de strijd die je hebt en voert maar niet begrijpt en het zelfbeeld waardeloos een niks en niemand te zijn in stand houd want niemand mocht mij, totdat ik dit las, divide and conquer , een smerig narcistisch spel wat terug leid tot mijn kindertijd maar dan de silent treathment krijgen en niet begrijpen waarom mama niks zegt, als jong kind ga je heel hard je best doen omdat je juist de aandacht van je moeder nodig hebt maar ze genoot van mijn strijd en aandacht hiervan, door het lezen heb ik geleerd dat mijn zus ook narcist is en mij ook haat doordat ze tegen mij is opgezet en tijdens de zware verwerking dat ik geestelijk ook Van alles mankeerde, wat echt zwaar is als je lichamelijk ook ziek bent heb ik geen enkele steun gehad, alleen maar strijd dat ik te druk was en dat ik helemaal niet ziek ben, wat ze dus al die jaren ook tegen familie en vrienden heeft verteld wat ook herkenning gaf, ik was een egoïstisch, lui, ongeïnteresseerd iemand was die zich aanstelde om aandacht te krijgen, een verhaal die ook aan alle behandelaars is verteld en wie geloofd een moeder die alles voor haar dochter overheeft nu niet, slachtoffer, daarom loop ik dus al 15 jaar bij ggnet zonder diagnostiek, wat er in drie maanden opname uit is gekomen had mij een hoop leed kunnen besparen en mijn kansen op herstel van narcistische mishandeling kunnen verhogen en was het bij ptss gebleven en niet naar een complex trauma met vermoedelijk hersenbeschadiging gekomen, nu twee jaar ba de breuk ben ik kapot, leeg, uitgeput, eenzaam en alleen, ik bedoel dit niet zielig, het is zo, de doelen die ik had heb ik bereikt maar zijn afgebroken, vrienden heb ik niet meer en ook geen familie meer, niemand heeft ooit mijn kant van het verhaal willen horen en wat ik vertel word niet geloofd" zo erg kan het niet zijn" een van mijn doelen was een Facebook groep voor mensen met een beperking, geestelijk of lichamelijk, om samen creatief bezig te zijn en wat een succes, mensen waren blij dat er ook eens aan hun gedacht werd, 200 leden en groeiende tot op een avond de groep weg was, het beheer was gemanipuleerd en de flying monkey hebben hun deel gedaan, in die tijd is er een brief verschenen met vreselijke leugens dat ik een oplichster ben, bestel maar niet betaal en meer van dat, ondertekend door het beheer en mensen die ik niet ken, na die brief begonnen de haatmails en bedreigingen te komen , eerst via Messenger, later openbaar en is mijn karakter vermoord, na een openbare aanval die zijn doel behaalde ben ik even weggeweest bij de griep om de volgende dag er weer te zijn en die avond is Saskia,s studio verdwenen en ik stortte in, die groep was mijn alles om lotgenoten te helpen, bloed zweet tranen, pijn geld maar ook blijdschap zaten erin en ik heb gevochten de negativiteit buiten te houden, maar ben alles kwijt omdat ik nog steeds niet gelukkig mag zijn, de laatste tijd word het grimmiger en erger, het stopt niet en ben erachter gekomen met een covert narcist te maken te hebben en die stoppen niet, nu ze alle controle over mij kwijt is omdat ik weet wie de flying monkey zijn , is ze echt kwaad en ik zit mij af te vragen wat de volgende stap zal zijn, maar door alles wat ik geleerd heb ben ik haar een stap voor nu en ook herken ik een narcist zodra hij zijn mond open doet. Sorry voor dut lange verhaal, ik hoop dat je er iets aan hebt, mijn advies was alleen, lees , leer, alles wat he lezen kunt , blogs, sites als mynd.nl en phyq maar ook lotgenoten ervaringen, je bent niet de enige, zoals ik dacht en als je in echt no contact gaat moet je in no contact blijven, je moeder verandert niet, je gaat het zwaar krijgen, maar je geeft jezelf de kans op een beter leven, een gezonder leven, het word een zware weg daar naar toe, met veel pijn en verdriet, verwarring en herkenning, mensen gaan bij je weg door laster en niemand geloofd je, maar geef jezelf deze kans , je verdient get en met je moeder hoef je geen medelijden te hebben want op het moment dat je teruggaat gaat de mishandeling gewoon door want een narcist leeft op drama alles is negatief, iedereen is slecht, alles is de schuld van een ander en he moeder weet alles beter en heeft altijd gelijk. Ik hoop oprecht dat je iets uit dit lange bericht kunt halen wat jou kan helpen, ook mag je altijd contact met mij opnemen als je er doorheen zit en behoefte hebt om met iemand te praten due jou echt begrijpt, ik las dat je dat mist en nodig hebt, ik ben geen dokter , wel een ervaringsdeskundige zeg maar. Ik wens je zoveel sterkte en kracht , maar hou vol, hoe zwaar ook, kies voor jezelf want he bent niet waardeloos, je bent je eigen unieke zelf die recht heeft op een eigen leven, met eigen keuzes met mensen die je op waarde schatten en van je houden, dat is je recht. Heel veel liefs Saskia

Blanche

Door

Blanche

op 5 February 2019

Ik ben zo’n narcistische ouder. Ik heb 2 kinderen, een zoon van 27 en een dochter van 23. Mijn dochter woont nog thuis, mijn zoon op zichzelf. Met mijn dochter heb ik een heel goed contact. 2 Jaar geleden kwam er alles uit bij mijn zoon.Ik ben narcistisch, ik moest me laten behandelen. Pas dan wilde hij weer contact. Uit zichzelf is het contact toen iets hersteld. Maar nu is het weer terug bij af. Hij verwijt me dat ik 20 jaar hem gekleineerd heb, naar beneden gehaald. Ik weet dat ik fouten heb gemaakt, maar ik kan me een heleboel dingen niet meer herinneren. Het contact met mijn eigen vader verliep ook altijd stroef. Was hij een narcist, ik weet het niet. Ik had 2 nichtjes, die hij in mijn ogen voortrok op mij en mijn zus. Ik dacht nog, als ik zelf kinderen krijg, dan ga ik jet beter doen. Ik heb het dus slechter gedaan, blijkt. Ik heb nu echt het gevoel dat ik mijn zoon een hele slechte jeugd heb bezorgd. Of is dat ook weer een narcisme-eigenschap? Ik weet het niet meer. Wat moet ik doen om het contact te herstellen? Mijn man is nu mediator, en heeft gisteren met hem afgesproken. Ze hebben de hele avond gepraat. Ik krijg straks alles te horen. Maar ik moest niet verwachten dat hij me de komende tijd om de hals gaat vallen. Hij was overigens 14, toen ik erachter kwam dat hij blowde. En daar ben ik qua controle in doorgslagen. Doodsbang dat het van kwaad naar erger zou gaan. We hadden toendertijd een buurjongen die daar een goed voorbeeld van was. Wat ik ook fout heb gedaan, ik heb het niet moedwillig of express gedaan. Alleen uit bezorgdheid. De verhalen hier zijn van een narcistische ouder. Ik ben een ouder, die heel veel van haar kinderen houdt. Dit heb ik nooit, maar dus ook nooit gewild.

Ruud Meulenberg

Door

Ruud Meulenberg

op 12 February 2019

Hoi Blanche, Het feit dat je hier je verhaal neerzet, in alle openheid, doet me al vermoeden dat je geen narcistische persoonlijkheid hebt. Mocht je hierover twijfelen, neem dan contact op met een partij die hierin expert is. Tevens: neem de tijd om dingen op te lossen. Sommige dingen komen niet ineens, maar hebben tijd nodig. De waarheid komt altijd boven water.

Reactie plaatsen

Gratis ebook:  zo herken je een burnout

(Inclusief checklist)

Met dit ebook leer je de symptomen van een burnout tijdig te herkennen. Al meer dan 10.000 gelijkgestemden hebben dit ebook gedownload.
Cookies